Deel dit artikel
Berichten archief
Recente reacties
Who's Online
  • 0 Members.
  • 3 Guests.

De wereld als leugen

Omslagontwerp – en foto! – Ruurd de Boer

Niet stilgezeten sinds de publicatie vorig jaar van mijn verhalenbundel Zondagavondbuurt maar hard gewerkt aan een nieuwe roman, getiteld De wereld als leugen, die komende herfst bij uitgeverij Passage het licht zal zien. Presentaties in Zwolle (op donderdag 15 november om 19.30 uur bij Waanders in de Broeren) en in Groningen (op donderdag 22 november om 17.00 uur in samenwerking met boekhandel Godert Walter bij de Harmonie).
Het boek kent verschillende lagen.

Allereerst is het de geschiedenis van Milan Hartwich, een niet al te succesvolle schrijver-journalist, die per ongeluk met Nederlands populairste talkshowpresentatrice Myra Melchior een romance op en na het boekenbal beleeft. Omdat zij daarna iets heeft uit te leggen aan de roddelpers besluit ze hem maar tot haar biograaf te bombarderen. Volgt een spel van aanhalen en afstoten en uiteindelijk een wonderlijke biografie die Myra’s woede wekt en Milan zelfs op niet mis te verstane bedreigingen komt te staan. Hij beseft dat er in zijn geval geen scheidslijn meer loopt tussen bovenwereld en onderwereld en dat hij een passend antwoord moet zien te vinden op zijn netelige situatie.
Daarnaast is deze roman een satire op het opportunisme van redacties van kranten en talkshows en op de vervlakking en verplatting van de letteren als gevolg van mediabemoeienis. Met name schrijver Tijl Kramer, collega-columnist en kroegmakker van Milan, stelt deze verschijnselen vlijmscherp aan de kaak. Tijl is een soort grote broer, een mentor, die Milan geregeld aan het denken zet en hem ook probeert te behoeden voor het wespennest waarin Milan zich heeft gestoken door zich met iemand als Myra Melchior in te laten.
Een derde laag bestaat uit een sprookje dat, zoals wel vaker onder mijn pen gebeurt, een geheimzinnig eigen leven gaat leiden.

In het nu volgende fragment vertelt Myra aan Milan wat ze bedacht heeft om de roddelpers om de tuin te leiden…

In mezelf neuriënd, een sigaret tussen mijn lippen, kwam ik net met een opgerolde krant onder mijn arm terug uit het dorp. Door slaapgebrek en die bijzondere tinteling in de lucht verkeerde ik al dagen in een roes. Nu helemaal.
  Ik herkende het zilveren, raketvormige model: een Citroën SM. De oom en tante bij wie ik als jongen had ingewoond, hadden er zo een, waarin ik hen overigens nooit heb zien rijden. De auto stond naast een paar andere antieke exemplaren in hun garage. Oom verplaatste zich bij voorkeur in een Wolseley, tante scheurde in een Austin Mini Cooper naar haar winkels en haar minnaars.
  Ik vroeg me af wie die holbewoner naast me op bezoek kon hebben met zo’n supersonische – en zeldzame – kar, maar de wereld was vreemd en complex, alles kon. Ik overwoog even te informeren bij de bestuurder of bezitter of ik straks mocht meerijden naar Amsterdam, want waar kwam dat ding anders vandaan?
  Myra Melchior was wel de laatste die ik hier had verwacht, en toen ik haar zag zitten op de boomstam in mijn voortuintje dacht ik eerst dat ik een spook zag. (Dat was in zekere zin ook zo: een ijsogig spook met een bril voor haar ivoorwitte gezicht en lippen zo rood gestift dat het was alsof ze bloed gedronken had.)
  Het viel me op hoe goed en strak ze gekleed was. Goudkleurig jakje op zalmkleurige cocktailjurk, daaronder slangenleren laarzen met naaldhakken. Een windvlaag trok een lok voor haar bril, die ze meteen wegveegde.
  Ik gooide mijn sigaret weg en groette als eerste. Ze groette terug en keek me van opzij aan. ‘En nu ga je vast zeggen: wat een verrassing – hoe wist je waar ik woonde?’
  ‘Wat een verrassing, hoe wist je waar ik woonde?’ zei ik droog, maar inwendig een koelkastmotor vol gezoem.
  ‘Relaties,’ zei ze terwijl ze haar tong naar me uitstak. 
  ‘Doe maar interessant.’
  Ze lachte. ‘Die had ik nog van je tegoed.’
  ‘Ach nee, ik klier maar. Denk je nu echt dat ik om zoiets…’
  Ze maakte een wegwerpgebaar, stond op en greep mijn hand. ‘Kom op, laten we naar binnengaan. Ik moet met je praten.’
   Ze zette een paar passen in mijn woonvertrek, keek inspecterend om zich heen.
  ‘Wel een zootje hier,’ snoof ze bij het zien van mijn keukenblok met vuile vaat.
  Ik zei niets. Wonderlijk haar hier in mijn halfdonkere hol te zien. Dat gouden jakje, die zalmkleurige jurk, die hoerenlaarzen. Bijna iets om na te vertellen als: nou droomde ik vannacht toch…
  Ze wees op de autobank. ‘Moet ik dáár op zitten?’
  ‘We kunnen ook weer naar buiten gaan.’
  ‘Nee nee, binnen is beter.’
  ‘Hoezo?’
  ‘Jij weet echt niet wat er om je heen gebeurt, hè?’
  Leunend tegen het aanrecht graaide ze in haar tas waar ze in één beweging een tijdschrift uit trok en onder mijn neus duwde. Een vette kop op de voorpagina:

NIEUWE LOVER VOOR MYRA MELCHIOR?

Ernaast een foto van haar, met haar nerts over de arm bij de garderobe van de Stadsschouwburg. Achter haar mijn nauwelijks herkenbare gestalte. Had ik mijn vliegeniersjack met bontkraag niet aan gehad, ik had er mezelf niet in gezien.
  ‘Bladzijde 10-11. Lees maar, dan zie je in wat voor shit ik zit dankzij jou!’

MYRA IN DE WOLKEN  OP HET BOEKENBAL

De talkshowpresentatrice is weer verliefd. Volgens intimi verkeert ze in de zevende hemel en zou al helemaal heen zijn over de recente breuk met de bekende vastgoedmagnaat Benjamin Mayerhofer. ‘Dit zou weleens de man kunnen zijn die Myra kan temmen,’ fluisteren insiders over de onbekende schrijver met wie ze zich begin deze maand in het openbaar vertoonde.

De minnaars van Myra Melchior lijken soms net zo snel te wisselen als de gasten aan haar tafel in haar late talkshow Midnight met Melchior. Maar dit keer is het menens. Myra blijkt niet langer geheimzinnig te willen doen en durfde het aan om haar nieuwe geliefde op het boekenbal te showen. De man op de foto’s die haar hart gestolen heeft zou iemand uit de literaire wereld zijn, een dichter-schrijver die luistert naar de naam Milan Hartwich.
Duidelijk verliefd staken de twee hand in hand het Leidseplein over op weg naar de opening van het bal. Daarna dansten ze tot in de kleine uurtjes. ‘Geen moment lieten ze elkaar los,’ vertelt een ooggetuige aan onze redactie.
Een vriendin van Myra bevestigt dit. ‘Ja, het klopt, ze is tot over haar oren verliefd. Ze kennen elkaar al een tijdje. Hij is veel bij haar, dat is wat ik weet.’
Waar Myra maandenlang na haar programma midden in de nacht alleen thuiskwam, is er nu dus weer iemand die haar bed opwarmt. Dat gevoel doet haar volgens ingewijden goed: ‘Het is echt dik aan.’

Bij het stuk nog twee foto’s. Een waarop ik met in elke hand een glas wijn door een vrijwel lege foyer vanaf de bar in haar richting loop. En een andere waarop ze voor zichzelf, het haar los in de lucht, zonder bril en door haar heupen gezakt op het podium staat te dansen terwijl ik drinkend toekijk.
  ‘Ik snap het niet, Myra,’ kon ik alleen maar verbijsterd uitbrengen. ‘Waarom komen ze daar nu pas mee aankakken?’
  ‘God ja, waarom, waarom nu pas? Omdat het sinds een paar dagen officieel uit is met Ben. Omdat ze willen suggereren grondig onderzoek te hebben gedaan. Altijd interessant: Melchior met een volslagen onbekende. Omdat de roddelpers gebaseerd is op leedvermaak. Omdat Ben over me heeft zitten lullen in RTL Riool. Omdat ze niks anders hebben. Nou, je wordt bedankt!’
  ‘Hoezo? Jij hebt mij toch meegenomen…’
  Ze schudde haar hoofd. Daar stonden we. Ik leunend tegen de vensterbank, zij tegen het aanrecht. Een afgrond tussen ons in.
  Met geheven kin en bevroren ogen keek ze me aan. ‘Maar ik heb iets bedacht waarmee ik die roddelfiguren de mond kan snoeren.’
  ‘O ja?’
  ‘Ja, jongen, ik ga overal vertellen dat ik jou in de arm heb genomen als biograaf.’
  ‘Wát?’
  ‘Jij,’ zei ze met een priemende wijsvinger, ‘jij gaat mijn biografie schrijven!’