Deel dit artikel
Berichten archief
Recente reacties
Who's Online
  • 0 Members.
  • 1 Guest.

Columns Stentor

NIET VOOR ELKAAR

Rabo Hardenberg. Een sloopkogel zou er nog van over zijn nek gaan…

Weinig stuwt mijn nekharen zó hoog op als tv-reclames waarin banken zich voordoen als ideële instellingen, met hart voor het milieu, windmolens, verliefdheid, het prille gezin, andere culturen, paardenbloempluis, kunst en noem maar op. Alsof banken geen criminele organisaties zijn die woekerrentes rekenen en een maffia  gelijk mensen met problemen afpersen of hun bezit inpikken.
  OK, wanbetalers worden niet op een parkeerdek door kaalkoppen in leer kapotgetrapt, maar daarin schuilt ook het enige verschil. Leugens, kortom. Neem de bank die ‘een aandeel in elkaar’ predikt – wie gelooft dat? Een bank is er louter voor zichzelf én voor de graaiers aan de top.
  Ik zat aan de achtertafel te schrijven toen ik de tv in de voorkamer hoorde verkondigen dat er ergens ‘zakkenvullers’ nodig waren. That’ll be the day! riep ik, waar kunnen die in vredesnaam voor nodig zijn, die vleesetende kantoorplanten, die ridders in de orde van het dure, dode gewicht…?
  Maar twee stappen voorbij de schuifdeuren leerden mij dat het ging om de watersnood in Engeland. Daar was behoefte aan vrijwilligers: om zakken te vullen met zand dus (mooie taakstraf voor lange vingers; ze zijn het gewend).
  Wat verder te denken van alle gedwongen ontslagen? Of van het verdwijnen van filialen en automaten uit woonwijken, waardoor ouderen elders in tochtige steegjes worden beroofd?
  De architectuur van banken ten slotte zegt veel over hun voze ziel. Bij Zwolle zie je bijvoorbeeld een monsterlijke, overeind gezette afstandsbediening. En overal in de regio puntige, hoekige, foutgekleurde gedrochten die elk marktje, elk haventje verpesten, zo ontdekte ik toen ik schreef aan mijn serie De passant. Twee uitzonderingen: De Bazel in Amsterdam, een monumentale Art Deco burcht, en aan de Zwolse Melkmarkt een statig gebouw uit de jaren dertig. Alleen De Bazel herbergt nu het hoofdstedelijk gemeentearchief en de bank hier op de Melkmarkt is allang gesloopt. 

PG (2 januari 2016)

 

ROLBEROERTE

Bij RTL-nieuws kregen ze ook de slappe lach van die ‘dialoog tussen burger en bestuurder’…

Om bepaalde dingen moet ik hardop lachen. In deze krant natuurlijk om Henk en Toos, die pantoffelheld en zijn dikke haaibaai, soms uit de dood herrijzend, steevast een loodzware actualiteit relativerend. Vorige week kreeg ik nog de slappe lach toen ik las dat staatssecretaris Martin van Rijn beweerde dat de gouden knuist (ruim vier ton) voor zorgboef Wim Rave ‘rechtmatig’ was. Toegegeven: dat blauwe speelgoedbrilletje op Wims schijnheilige smoelwerk droeg veel bij aan mijn lachstuip. 
  Gelachen ook om alle reacties op mijn laatste column waarin ik vroeg om een benaming voor hartsvriendinnen die kwekkend zwembaden terroriseren. Hierbij mijn top 5: klapmutsen, klepeenden, kakelvissen, zeekransjes en kwetterkwallen. Verder van columnist Reinier van Arnhem (Meppeler Courant): kwaakdozen. En dichter Lowie Gilissen suggereerde: zwamsters.
  Maar een ware rolberoerte kreeg ik laatst bij deze kop: Miljoenen voor meer ‘dialoog tussen burger en bestuurder’.
  Alsof de kloof tussen ons en de overheid dáármee te dichten is…
  Ik gierde het uit; mijn lief zal bezorgd onderaan de zoldertrap hebben gestaan.
  Wat is men precies van plan met die bij voorbaat al verdampte miljoenen? Nou, Overijssel komt met een glossy blaadje, een opvreter ‘lobbyist’ genaamd en meer gebakken lucht. Een koortsdroom die alles heeft van het plan, destijds, om met een fors bedrag de werkdruk bij leraren te verlagen. Alleen, zoals te verwachten, geen lagere werkdruk. En het geld? Opgegaan aan lunches, bonnetjes, bubbelbaden. Gaat nu weer gebeuren; kun je gif op innemen.
  Toen ik uitgeschaterd was, herinnerde ik mij burgemeester Henk Jan Meijer van Zwolle die op een informatieavond over de komst van een azc iedereen met een handdruk verwelkomde. Kijk, daar hoort het mee te beginnen, met een toegestoken hand, niet met een kruiwagen vol euro’s.

PG (9 juni 2016)

 

GRAAIERS

Aardige jongens. Hebben het beste met ons voor…

Wie zou de allergrootste graaier van Overijssel zijn? Zorgbaas Wim Rave die na jaren wanbeleid bij Driezorg met een gouden knuist van nagenoeg vier ton in de nacht verdween? Omroepchef Marcel Oude Wesselink die bij het wegkwijnende RTV-Oost een onbehoorlijk hoog salaris mocht ontvangen? Of burgervader Han Noten van Dalfsen die zich knorrend en spinnend wentelt in exorbitante bijverdiensten?
  Algemeen heb je natuurlijk altijd het diep laffe en fundamenteel immorele beroep op oude afspraken, en daar hebben Rave en Oude Wesselink ook mee geschermd. Verder is Rave achter een boom gaan zitten en heeft ie zijn blauwe speelgoedbrilletje waarschijnlijk ingeruild voor een ander om niet herkend te worden, dus meer zullen we niet te weten komen. Oude Wesselink heeft van zijn kant aangegeven best iets (?) van zijn wedde in te willen leveren en presenteert zichzelf daarmee als een heel mooi mens. Han Noten ten slotte beweerde laatst dat ie de helft van zijn zuur bijverdiende pegels afstond aan Dalfsen.
  Alsjeblieft! Waar zeuren we nog over? Allemaal rancune van slachtoffers van bezuinigingen of van stumpers die onder de armoedegrens leven! Laten die liever wat pit tonen in plaats van de graaiers aan de top hun zomerhuizen met zwembad, hun wereldreizen en hun vette beurs te misgunnen!
  Ach, feitelijk zijn Rave, Oude Wesselink en Noten ongelooflijke beginners, als je kijkt naar Penelope, de echtgenote van de gekraakte Franse presidentskandidaat François Fillon. Als parlementair medewerkster van haar man kwam deze tante haar luie nest nooit uit maar streek wel over jaren en jaren tónnen aan gemeenschapsgeld op. Net als bij de Revue des Deux Mondes waaraan ze als literair adviseuse verbonden was. Twee boekbesprekinkjes heeft ze daar ooit ingeleverd. Voor de rest alleen champagne slempen op Parijse recepties en topless zonnen achter tweede of derde huizen.
  Maar het is en blijft hetzelfde idee: graaien is graaien.  
  Waar komt dit toch vandaan? En waarom wordt het nooit toegegeven? Collega-columnist en psycholoog René Diekstra zou deze hebzucht, denk ik, herleiden tot een narcistische persoonlijkheidsstoornis, met onaantastbaarheid als gevolg. Ofwel, plat gezegd, een dikke ik die zich betrapt voelt en geen kritiek verdraagt. 

PG (25 februari 2017)