Deel dit artikel
Berichten archief
Recente reacties
Who's Online
  • 0 Members.
  • 2 Guests.

Columns II

Hoe mooi, zo’n ongeschonden hand…

VINGERS TELLEN

Doordat mijn zolderraam in deze warme winter overdag openstaat, hoor ik af en toe een harde knal. ‘s Avonds ook, alleen doffer, alsof er iemand achter de huizen met vlakke hand op een kartonnen doos mept. Daarna is het weer stil. Het geknal heeft geen enkele symbolische of rituele betekenis maar wordt gekenmerkt door de zielige zinledigheid die hoort bij particulier vuurwerk.
  Toch kan het een enkele keer best zin hebben, zoals die avond enige jaren geleden toen een kennis met één nitraatbom een stoer groepje strijkers afstekende, kansarme jongens van ons plein af joeg. Ik zie ze nog lijkbleek uiteenstuiven.
  In werkelijkheid is vuurwerk natuurlijk bedoeld om het oude jaar uit en het nieuwe in te luiden, en om boze geesten te verdrijven. De Chinezen hebben dat begrepen en ook een ieder die naar een georganiseerd siervuurwerk gaat met zijn kinderen in plaats van het grut zelf met een soort handgranaten te laten spelen. Dat gebeurde laatst in het Zwolse Stadshagen. Een mentaliteit waardoor er elk jaar wel ergens handen, oren en ogen sneuvelen, soms zelfs een heel hoofd, en eergisteravond is er in Drachten nog een flat in de lucht gevlogen.
  Verkoop rotjes stort in, lees ik in deze krant. Mooi zo, denk ik. En laat er vooral snel een totaal verbod komen.
  Twee herinneringen. Op mijn vaders schouders ging ik op Koninginnedag altijd naar een vuurwerkshow op een zandvlakte in Amsterdam-Zuid. Adembenemend, die reusachtige pauwenstaarten, kimono’s en magnolia’s, begeleid door paukenslagen. Dan Groningen, jaren later. Ik timmer op oudejaarsdag mijn brievenbus dicht. Een buurman, boos: ‘Moet jij een dreun voor je bek of zo? Straks wil mijn zoon vuurwerk bij jou naar binnen gooien, lukt niet, nou, ligt zijn hand eraf…’
  Iedereen een mooie jaarwisseling gewenst, en: vingers tellen. Wie dat niet snapt, is een gevaar voor zichzelf en anderen.

PG
28-12-2015