Deel dit artikel
Berichten archief
Recente reacties
Who's Online
  • 0 Members.
  • 2 Guests.

Afscheidscolumn

Oorspronkelijk zou dit mijn afscheidscolumn worden in de Stentor van 28 februari 2017 maar ik vond het nodig nog even drie Overijsselse graaiers – Marcel Oude Wesselink, (inmiddels ex-)omroepbaas van RTV-oost, zorgboef Wim en PVDA-potentaat, hypertrophisch ego en graaiburgemeester van Dalfsen – met pek en veren in mijn laatste stukje rond te rijden; vandaar.

Maar dit had ik dus eerst voor ogen

KAK

Zaterdagmiddag. Mijn metgezellin en ik trokken op zoek naar een boekenkastje per auto door de stad. Een straat bleek versperd door een moeder met een SUV die een kinderfiets van de achterklem aan het halen was. Haar iPhone vertraagde dit; een WhatsAppje moest eerst beantwoord, zonder één enkele blik op ons.

  Ach, even een lief lachje, en ik had natuurlijk geroepen: ‘Neem de tijd, we hebben geen haast!’

  Maar niets – alleen een bittere mondhoek. Dus mompelde ik achteruitrijdend: ‘Yuppenkak met scheidingspotentieel.’

  Het werd er niet beter op aan de Zwolse meubelboulevard waar een winkel zit, ooit vol smaakvol meubilair, tegenwoordig gespecialiseerd in bordeeldeco.

  Binnen een mevrouw als een kerstboom met een postmoderne bril, zwart badmutskapsel en een leren rok. Ze rekte haar nek, fronste haar wenkbrauwen. We waren reeds gespot als armoedzaaiers. Maar al gingen we niet afdansen, we zagen er zeker niet uit als Henk en Ingrid.

  Daar dacht kerstboom anders over: we waren duidelijk niet haar gedroomde klanten.

  Dat bleek, toen we geen boekenkastje (hadden ze niet) maar een kristallen karaf op een verzilverde schaal wilden afrekenen. Prijsje zat op de schaal. Alleen: de ongeprijsde karaf kostte ook wat. Werd ons bazig toegevoegd. En op mijn opmerking dat beide voorwerpen toch als één setje gepresenteerd waren: ‘Dat kan wel zijn. Leuk bedacht.’

  De eerste indruk klopte dus. Zonder groeten vertrokken we.  

  ‘Middenstandskak,’ mopperde ik nog. ‘Het type dat spontaan klaarkomt als een Hennie van der Most of een ander patsertje uit de Quote in haar zaak verschijnt, maar dat poept op ons.’  

  ‘Word je niet wat vrouwonvriendelijk?’ vroeg mijn metgezellin half serieus.

  Bij Leen Bakker kostte hetzelfde setje exact de helft. We hadden de keuze uit twee kassa’s. ‘Kom maar bij deze,’ lachte een blonde, jonge vrouw met een open gezicht. ‘Heel gezellig!’

  Dat verloste mij van iedere twijfel omtrent mijn vrouwvriendelijkheid. En in de eerder versperde straat was de yuppenkak verdwenen. Thuisgekomen besloot ik dat mijn laatste column maar over mijn ervaringen van deze middag moest handelen. Wie me gaat missen, kan me over een paar maanden zien herrijzen in de verhalenbundel Zondagavondbuurt. Voor nu: tot ziens.

 

PG